Idea powstania Muzeum zrodziła się wraz z ideą utworzenia Biblioteki Wzorowej dla Dzieci, uruchomionej podczas IV Wystawy Księgarskiej, w listopadzie 1926 roku. Po zamknięciu wystawy Związek Księgarzy ofiarował księgozbiór Towarzystwu Biblioteki Publicznej z zastrzeżeniem, że dyrekcja postara się o lokal i będzie prowadziła bibliotekę jako jednostkę wzorową. Otwarcie Biblioteki dla Dzieci nastąpiło 25 listopada 1927 roku.

Pierwszą kierowniczką i współorganizatorką placówki została Maria Gutry, osoba, której zasług dla polskiego bibliotekarstwa dziecięcego nie sposób przecenić.

Biblioteka Wzorowa korzystała z egzemplarza obowiązkowego wszystkich książek dla dzieci wydawanych w Polsce. Z założenia jednak miały się w niej znajdować książki zalecone jako lektury, ocenione pozytywnie przez specjalną komisję, najpierw nieoficjalną, złożoną z bibliotekarek, potem przez Komisję Oceny Książek dla Młodzieży w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, w której zasiadała również Maria Gutry. Książki „odrzucone” składano do archiwum i z czasem to one stały się zaczątkiem księgozbioru Muzeum Książki Dziecięcej. Ono samo zaś narodziło się z przekształcenia Działu Muzealno-Doświadczalnego, działającego od 1936 roku w ramach Sekcji Bibliotek dla Dzieci, kierowanej przez Marię Gutry. Pełną samodzielność jako dział Biblioteki Publicznej m. st. Warszawy uzyskało w roku 1938 wraz z otrzymaniem własnego lokalu. Z wojennych zniszczeń Muzeum Książki Dziecięcej wyszło boleśnie zubożone. Ocalała jedynie znikoma część zbiorów, zniszczeniu uległ prawie cały warsztat informacyjny.

Na szczęście, dzięki ofiarności mieszkańców Warszawy, stosunkowo szybko odtworzono księgozbiór i rozpoczęto normalną działalność. Muzeum stało się i pozostaje do dziś warsztatem pracy dla historyków i teoretyków literatury dziecięcej, pedagogów, bibliotekarzy, wydawców, publicystów i samych twórców. Służy studentom i uczniom powyżej 13. roku życia.

Go to top